Tuk tuki, ping pong... i Bangkok!

Dwudziestego nadszedł czas żeby pożegnać się z Ao Nang i zacząć podbijać stolicę. Czekała nas wczesna podbudka, bo chcąc zdążyć na 13.00 na minivana, zaliczając jeszcze „smażenie naleśnika” na plaży, musieliśmy nieco nasze spanie skrócić. Ale warto było, bo ostatniego dnia w Ao Nang słoneczko nam dopisało. Opiekliśmy boki, pożegnaliśmy się z plażą, pozbieraliśmy ostatnie muszelki (niektóre same się pozbierały przylepiając do nas, bo część plaży była po prostu wysypana małymi muszelkami). Generalnie w dechę. Bagaże mieliśmy już zostawione w hallu, więc tylko wzięliśmy szybki prysznic zmywając z siebie resztki tajskiej soli morskiej i poszliśmy… jeść. Dzień wcześniej, dzięki poradom przypadkowo napotkanej, nieco zawieszonej pary Portugalczyków, odkryliśmy bardzo dobre jedzenie na straganie niedaleko lokalnego McDonalda. Oczywiście tajskie. Chcieliśmy sobie zrobić powtórkę z dnia wczorajszego czyli Pad Thai (makaron z warzywami i kurczakiem/wieprzowiną/wołowiną/owocami morza), ale po 12 było dla pani straganowej jeszcze za wcześnie. W skrócie – pani jeszcze nie było. No to wzięliśmy sobie po shake’u z mango i ananasa oraz kanapkę z tuńczykiem. Za te dwa cuda zapłaciliśmy zawrotne 7 zł, co i tak jak na lokalne warunki to drożyzna, bo Pad Thai’a można zjeść za 35 bahtów, czyli 3,5 zł. A to danie obiadowe. Cóż… ryżyk tańszy niż buła. Nic dziwnego, Tajlandia to przecież chyba jeden z największych, o ile nie największy eksporter ryżu na świecie. Ale znowu odpływam od tematu.

Wzięliśmy kanapkę w łapkę, wróciliśmy do hotelu… [kryptoreklama: J Hotel w Ao Nang – po 20 zł/os. za pokój full wypas; kto nie weźmie, ten jeleń… nie Jeleń ;) ]. Pan za 5zł ponad bilet autobusowy zabrał nas swoim vanem na lotnisko, a było całkiem daleko bo jechaliśmy jakieś 45 min. Na lotnisku, jak to na lotnisku. Nuda i oczekiwanie na check-in. Urozmaiciliśmy sobie ją czytając gdzie się zatrzymać w Bangkoku i co zrobić po przyjeździe do hotelu.

Padło na Lamphu House w dzielnicy Banglamphu. Jak się wkrótce okazało, była to jedna z najgłośniejszych dzielnic Bangkoku. Turystyczny raj. My mieliśmy nocleg przy ul. Rambuttri, a przecznicę dalej znajdowała się Khao Sang żyjąca 24h na dobę. Zapraszamy fanów jedzenia, picia, pamiątek, zakupów wszelakich, salonów tatuażu, żądnych spotkania dziwnych ludzi etc. I wszystko byłoby fajnie, gdyby nie fakt, że lokalni Tajowie byli, uprzejmie to ujmując, nachalni. Po kilkudziesięciu minutach chodzenia naprawdę chce się napisać i powiesić na szyi karteczkę z napisem: „No, thank you!”. No i na dodatek Bangkok to miasto, gdzie każdy chce Cię zrobić na szaro. Kierowca tuk-tuka, czyli lokalnej taksówki, wyglądającej jak połączenie wózka z motocyklem, weźmie Cię wszędzie za 10 bahtów… Tylko czasem zapomni wspomnieć, że zrobi przystanek na oglądanie biżuterii w innej części miasta, gdzie wypadałoby (!) coś kupić, albo pokaże Ci jakiś ciekawy klub, lub inne cudo. Na szczęście, wiedzieliśmy o takich zagrywkach, więc nie dawaliśmy się nabrać za taksówkę za złotówkę, ale łatwowiernych było nie mało. Już na samym lotnisku przywitał nas ciekawy widok ludzi, stojących w wyznaczonych strefach i próbujących zwerbować podróżnych. Wyglądało to o tyle śmiesznie, że kilkunastu z nich gniotło się na ok. 30 metrach kwadratowych i jak daleko mogli, nie przekraczając przerywanej linii, wystawiali rękę z ulotką, a nawet łapali podróżnych za rękaw. Nie fajnie. Znaleźliśmy informacje turystyczną, dowiedzieliśmy się, który autobus wziąć, ufając, że pan w okienku nie jest przepłacony przez jakąś organizacje taksówkarsko-autobusową i wskaże nam rzeczywiście autobus, który nas dowiezie tam, gdzie chcemy. Po drodze zaczepił nas oczywiście jakiś taksówkarz podający się sprzedawcę biletów autobusowych. Po tym jak powiedział, że w sumie autobus jest wolny i lepiej wziąć taksówkę załapaliśmy o co chodzi. Jakaś tragedia. W ciągu pierwszych kilkudziesięciu minut Bangkok potrafi tak zniechęcić, że ma się ochotę kupić bilet i wsiąść powrotem do samolotu. Tylko pytanie kto ten bilet sprzedaje, i czy samolot leci tam gdzie trzeba… ;)

Pierwszego wieczora obeszliśmy wkoło naszą dzielnicę. Było za późno na odwiedzanie czegokolwiek, a za wcześnie, żeby iść spać, więc padło na spacer. Zobaczyliśmy zamknięty park, imprezową Khao San, jakąś ładnie podświetloną starą basztę, zamknięte nabrzeże… i wróciliśmy do hotelu. Umieraliśmy przy tym z gorąca, bo ciepły i wilgotny klimat, a w dodatku w wielkim i czasami nie za miło podjeżdżającym mieście, jest dość wymagający.


Następny dzień (21. czerwca) zaczęliśmy standardowo dość wcześnie. O 10 byliśmy już w biurze podróży, gdyż udało nam się znaleźć bilety przez Tajwan do Seulu taniej, niż w Internecie. [ …trochę się zdziwiłem, ale pisząc tego posta na brudno byłem w samolocie do Taipei, więc nas nie zrobili na szaro ;)] Niestety o 10 rano pani jeszcze nie było, więc musieliśmy wrócić do biura później. Ponieważ nasze Banglamphu znajduje się w najstarszej dzielnicy Bangkoku, to do zabytków daleko nie mieliśmy. Piechotą doszliśmy pod Pałac Królewski i najokazalszą chyba świątynie: Wat … . Trochę nas zaskoczyła cena wejściówki (350 bahtów, czyli ok. .35 zł), ale szybko okazało się, że warto było zapłacić. Cała świątynia było przyozdobiona złotem i mieniącymi się kawałkami szkła. W słoneczny dzień, a taki właśnie mieliśmy, wszystko błyszczało. Mnóstwo zdobień, rzeźb itp. sprawiało wrażenie, że świątynia jest dość mała. Nie było tam pustych przestrzeni, a wręcz przeciwnie – schody, krużganki, wolno stojące rzeźby, małe budynki o bardzo różnych kształtach. Było super, aczkolwiek polowania na kawałki cienia nie dało się uniknąć. 5 minut w słońcu i człowiek się topi. Jak ser (a nawet ser topiony :).


Przy wejściu Aśka dostała „stylową” koszulinę, bo miała na sobie bluzkę na ramiączkach, a tak do świątyni nie wpuszczają. Ja na szczęście miałem długie spodnie, które z reguły podwijałem na krótkie, ale to pozwoliło mi uniknąć pożyczanych dresów, które w tej temperaturze robiłby za woreczek od serka topionego – w środku się topi i nie wypływa na zewnątrz :). Jedno, co nas zdziwiło, to fakt, że główny posąg buddy był trochę … mały. Niby jakiś super mega turbo, ale mały. Cóż, cała reszta ekstra.



Po Wat … przyszła kolej na kolejny Wat – Wat Pho. Tuż obok, ale trzeba było przejść dookoła murów pałacowych przez targ z różnego rodzaju amuletami. Jak się przekonaliśmy „amuletem” tu było wszystko od starego telefonu komórkowego, przez broszkę do posążka buddy. Tak ja napisane w przewodniku, byli tam sami turyści i… mnisi. A Ci to dopiero ciekawe stworzenia, bo chodzili od straganu do straganu (uwaga: stragan = kocyk, parę dupereli na kocyku typu stara moneta, budzik, komórka, dwóch glinianych buddów i złoty kot machający łapą + sprzedający) i oglądali przez lupę gliniane posążki. Jak stwierdziliśmy po krótkiej przechadzce straganiarzom przyświecało motto: „co mam w domu sprzedam, szybko”. Niewiele kupiliśmy. Właściwie nic nie kupiliśmy.

Mijając zagłębie sklepów z suszonymi rybami, od których jechało niemiłosiernie, weszliśmy do Wat Pho zobaczyć leżącego buddę. I to nas trochę zaskoczyło. Budda chyba trochę mniejszy rangą, jeżeli tak można powiedzieć, od swojego małego zielonego poprzednika z poprzedniej świątyni, ale dla nas ignorantów fajniejszy… bo duży. Duuuuuuuuży. Taki duży, że aż się musiał położyć, bo świątynia była za mała. Nie, no. Są siedzący buddowie, leżący, a nawet stojący. Ten już był Budda Nirvana, więc leżał. Okazało się potem, że była to tylko kopia posągu z Ayutthai, ale całkiem przyjemna. No i, w przeciwieństwie do oryginału, złota. Swoją droga tak wielkiej złotej stopy jeszcze nie widziałem. Paznokieć małego palca wielkości Aśki głowy tez robił wrażenie. Obeszliśmy świątynie i z mozołem przetransportowaliśmy się kilkadziesiąt metrów do przystani, żeby wziąć prom na druga stronę rzeki. Z mozołem, bo po drodze był targ rybny i słońce przy plus czterdziestu.


Wat Arun, czyli świątynia wschodu słońca, była trochę w innym klimacie. Przypominała trochę świątynie majów, bo można było się na nią wspiąć po stromych schodkach. Bardzo stromych. Ale za to widok był przedni. Zrobiliśmy zdjęcia i przeWATowani już tym łażeniem, udaliśmy się na zasłużoną mrożoną kawę. No i to też było przeżycie. Pan z okolicznej budy wziął dwie szklanki po kawie (nie mył, bo po co jak ciągle w nich kawę robi), sypnął dwie łyżeczki kawy, dwa razy tyle cukru, zalał skondensowanym, słodzonym mlekiem, pomieszał, zalał tymże ulepkiem kostki oldu w półlitrowym kubeczku i zażyczył sobie 20 bahtów. Najlepsze, to to, że to dobre było. Nawet bardzo, a sposób przygotowania – niezapomniany.




Wsiedliśmy z powrotem w tramwaj wodny i wróciliśmy do naszego hotelu. Czekała nas kolejna wycieczka do biura podróży po bilet na Tajwan. Postanowiliśmy zarezerwować też jednodniową wycieczkę do Ayutthai, starej stolicy Tajlandii, co jak się potem okazało, było zbawienne w skutkach, bo przy tym upale i bez klimatyzowanego miniavana padlibyśmy jak muchy.
Z biletem było trochę problemów. Dokładnie z odbiorem. Po najdłużej drukujący się bilet świata chodziliśmy chyba ze trzy razy. Ale w końcu udało się i dostaliśmy co chcieliśmy. Nawet wycieczkę do Ayttuhai dostaliśmy z pięciozłotowy rabatem! Szał, przy zakupie biletów za 1300 zł/os.

Wieczór spędziliśmy na Patapong Market. , czyli nocnym rynku. Nocny to on może i był, bo późno było, ale taki bez szału, jak na to co słyszeliśmy o nocnych marketach. Za to dzielnica była szałowa. Czerwone latarnie w skrócie oraz mnóstwo Tajów z cennikami z bardzo ciekawą zawartością, krzyczących „Sir! Look! Show!”. Panom za taki szoł dziękujemy. Do hotelu wróciliśmy tuk-tukiem, co było nie lada przeżyciem biorąc pod uwagę, jak oni tutaj jeżdżą. Ale wynegocjowaliśmy dobrą cenę (zaczęło się od 150, a skończyło na 80), wiec było fajnie.

Plaża, deszcz i ostre jedzenie…

Na lotnisku w Kuala Lumpur jak to na lotnisku… Cyrk. Na check-ine standardowe ukrywanie dodatkowych kilogramów w bagażu podręcznym, maślane oczy do pani… uff udało się. Ale, ale… czemu nie ma naszego samolotu w rozpisce? Hmm… jest tylko opóźniony. No ale cóż, za dużo szczęścia by było, gdyby na tyle przelotów nic nie zawiodło. Ale poczekamy. Air Asia przyleci… kiedyś.

Nie czekaliśmy nawet strasznie długo. A może po prostu czas szybko minął, bo weszliśmy do ogromnego sklepu z różnymi rodzajami żelek, bakalii , przekąsek z wszystkiego od owocó1) zaczynając na rybach i owocach morze kończąc. Tylko próbując tak się najedliśmy, że w efekcie nie chciało nam się już nic kupować (jakie to Polskie, prawda? ;).


Samolot przyleciał, wsiedliśmy, fajnie, miło skórzane czarne siedzenia… Lecimy. Nie za długo bo bodajże 1h45min. Dla tych którzy zapomną o różnicy czasu, to nawet krócej, bo 45 min ;) Dolecieliśmy do Krabi. Lądujemy. Leje. Strasznie leje. No i co teraz? Gdzie plaża? No, ale po co nam w ogóle plaża jak tak leje… Pytamy: „Przejdzie?”, słyszymy: „Kiedyś tak…”. No nie powiem, że mnie to ucieszyło. Ale była jeszcze jedna gorsza rzecz. Zaczęliśmy czytać przewodnik i wybierać zakwaterowanie. Tacy szczęśliwi że tak kosmicznie tanio i w ogóle… A potem się okazało, że odejmowaliśmy zawsze o jedno zero za dużo… Wiecie jakie to uczucie, gdy z sekundy na sekundę coś staje się dziesięć razy droższe? I wymarzone wakacje, przestają być już takie wymarzone a stają się całkiem rzeczywiste… Eh…

Na lotnisku podeszliśmy do pań oferujących zakwaterowanie, żeby przekonać się jakie są ceny teraz, poza sezonem. I okazało się, że wcale nie takie kolorowe. Szczególnie na Ko Phi Phi, gdzie chcieliśmy się wybrać. Nic dziwnego. Pewnie jedno z najbardziej znanych miejsc turystycznych w Tajlandii – mała wysepka tylko i wyłącznie z hotelami, lazurowym morzem i jasnymi szerokimi plażami… No ale nie tym razem. Raz, że trochę za drogo, dwa, że jak ma nam padać, to po co płacić tyle. Doradzono nam, żeby się przenieść do Ao Nang – niewielkiego miasteczka, niedaleko Krabi z plażą i wycieczkami na Ko Phi Phi organizowanymi codziennie. Wydawało się ok., więc tak też zrobiliśmy.

Czasami brak przesadnego planowania jest dobry. Wyszliśmy z lotniska, od razu zaczęły nas łapać jakieś panie oferujące taksówkę w dowolne miejsce. Na szczęście nasz zacny przewodnik poinformował nas, że autobus jest 3 razy tańszy, a wcale jakoś strasznie dłużej nie jedzie. Kupiliśmy bilety, wsiedliśmy, jedziemy. Krajobraz trochę Filipiński, tylko ziemia bardziej czerwona i leje. Dojechaliśmy do Ao Nang. Kierowca się pyta, gdzie chcemy wysiadać, a my, że w sumie to nie wiemy. Zobaczyliśmy na mapie McDonalda. Jest Mac, to to musi być centrum wioski. I się nie pomyliśmy. Wysiedliśmy naprzeciw. Cały czas pada. Schowaliśmy się pod dachem, Aśka została z bagażami, a ja poszedłem się rozglądać za pokojami. Najpierw sprawdzamy co blisko. Jedno, w miarę ok., ale to pierwsze – pasuje sprawdzić resztę. Drugie, beznadziejne. No to otwieramy przewodnik i patrzymy co polecają. Przeszliśmy kawałek i nagle zerwał się niesamowity deszcz. Jedyne co mogliśmy zrobić, to wrzuciliśmy bagaż pod małą bambusową wiatkę. Aśka nie zdążyła się wdrapać, więc w ciągu kilku sekund nie została na niej sucha nitka. Jeszcze czegoś takiego nie widziałem. Nawet te deszcze na Filipinach nie były tak obfite. Ja pobiegłem do tego naszego hotelu. J Hotel się nazywał. Nazwa wiele nie wskazuje, ale ponoć dobry. Wchodzę, pytam pani, czy ma pokoje, są. Pokazuje mi i mówi, że 400 bahtów (ok. 40zł). No to po wyglądzie pokoju ja się pytam, czy za osobę, a ona nie, że ze pokój. To mi szczęka opadła, bo ten, który wcześniej wdziałem był za 600 i w dodatku w dużo gorszym stanie. A ona mi jeszcze do tego, że jak za kiepska jakość, to ona ma większy. Idziemy, patrzymy, no rewelka. Okno, balkon, nowa łazienka, ręczniki, telewizor, lodówka… Żyć nie umierać, czekam na cenę: 450 :) Biorę. Wracam po Aśkę, ona w międzyczasie zdążyła nawiązać kontakt z lokalnymi kierowcami tuk tuków, którzy jak ona schronili się przed deszczem. Nawet nauczyła się jakiegoś słowa po tajsku (chyba dziękuje), ale brzmiało kaputt, czy coś takiego, więc stwierdziłem, że albo chłopcy mają kłopoty z wymową, albo ją wkręcają, bo myślą, że z Niemiec. Rzeczywiście było inaczej. Coś a’la kapin kap. Ale nie ważne. Idziemy do hotelu. Aśka trochę przerażona, bo przemoczona, nie w tym mieście co miało być, z noclegami nie kolorowo, ja jej jeszcze powiedziałem, że: „Syf, ale tani”, więc już w ogóle. Ale musiałem być za bardzo podekscytowany jak to mówiłem, bo zaczęła wietrzyć jakiś podstęp. Jak zobaczyła pokój, to już jej nawet deszcz na zewnątrz i mokre ciuchy przestały przeszkadzać ;) A serio – jak ktoś będzie w Ao Nang – brać J Hotel! Re-we-lac-ja! I z 20zł/os. ?!

No to jak się wysuszyliśmy to poszliśmy coś wrzucić na ruszt. Procedura standardowa. Wyczytaliśmy co chcemy zjeść i gdzie. Dotarliśmy na miejsce. Okazało się, że to restauracja hotelowa. W dodatku byliśmy jedynymi gośćmi. Biały obrus na stole, bajeczna sceneria, ale (będę brutalny) scenerią się nie najemy… Menu! No i znowu szału nie ma. Są te potrawy, które chcieliśmy. No to zamówiliśmy. Aśka dostała jakieś mięso z ryżem, bez szału. Ja jeszcze bardziej byłem zaskoczony, bo dostałem zupę. Hmm… nie jest to wymarzony posiłek kogoś wymęczonego, przemoczonego i wściekle głodnego. No ale co poradzić. Widocznie mit o taniej Tajlandii był rzeczywiście tylko mitem.

Zjedliśmy. Ilość była taka, że długo nie trwało. Pewnie z trzy razu dłużej czekaliśmy, bo chyba dla nas musieli piec rozpalać i na to mięso w zupie polować. No to trzeba umoczyć nogę w morzu. Umoczyliśmy dużego palucha i zwiewamy, bo deszcz idzie. Kupiliśmy sobie jakiegoś lokalnego drinka, bo na trzeźwo to taka Tajlandia nie przejdzie. Pierwszy raz przyszło mi pić pod… bankomatem. I to nie dlatego, że się staczam. To było najbliższe zadaszone miejsce, do którego trzeba było zwiewać przed deszczem. Ok. Przeszło. No to przeszliśmy kawałek dalej uliczką i weszliśmy do jakiegoś baru. No cóż. Barowa pogoda no to co mamy robić. Najśmieszniejsze było to, że w sezonie deszczowym to każdy turysta to jest chodząca gotówka, więc wszyscy się o nich biją. Tak samo było z nami. Jak nas tylko dwie kelnerki z konkurencyjnych barów wypatrzyły, to rozpoczął się sprint do nas, która pierwsza wręczy ulotkę. Nie zdziwiło nas, że oferty są takie same. No ale coś trzeba wybrać. Ale jak, kiedy dwie dziewczynki stoją, robią do Ciebie maślane oczy, a Ty wiesz, że jak jednej odmówisz, to Cię zagryzie. No to wybrałem rozwiązanie dyplomatyczne. Losowanie. Prawa, lewa i… bar wybrany. Dziewczynka obok tylko powiedziała, że w takim wypadku jutro musimy przyjść do niej i odpuściła grzecznie. My za to pograliśmy w Jenga, billard, piliśmy drinka z … wiaderka do piasku, takiego dla dzieci. Ciekawie było. Aśce się jeszcze spodobał jaszczur na lodówce, przypinany na magnesy i już prawie była gotowa zmienić pasję kolekcjonowania magnesów na kolekcjonowanie magnesów i jaszczurek, ale niestety delikwent a lodówki nie był na sprzedaż ;(

Kolejnego dnia rano… leje. Gdzie moja piękna Tajlandia!? *&^%*&^%! Nic, wracam spać. Pobudka po chwili – ok. przestało. No to chodźmy coś zjeść! Standardowo coś lokalnego. No to znaleźliśmy jedną restaurację, tym razem nie z polecanych, sprawdziliśmy ceny… wchodzimy. No i było warto. Aśka zamówiła sobie smażony ryżyk z krewetkami , który podano w połówce ananasa (!?), a ja miałem ośmiornicę z grzybami i młoda kukurydzą w sosie ostrygowym. Wszystko za ok. 100 bahtów. Miło. Ten posiłek przekonał nas, że może jednak w Tajlandii da się tanio i dobrze zjeść.


Wybraliśmy się na spacer, ale długo to nie trwało, bo… znowu się pogoda zaczęła psuć. Aśkę dorwała kobiecina od masażu, których tam w sezonie jest pewnie ze sto. Poza sezonem może z 20, ale z racji niedoboru towaru do masażu łapią dosłownie wszystko co się rusza. Nawet mnie. Aśka uległa i zafundowała sobie pedicure i coś tam jeszcze, czego nazwy jako przeciętny przedstawiciel płci odmiennej nie muszę pamiętać. Ja za to w deszczu bo w deszczu, ale poszedłem na zwiady po okolicy. Znalazłem jakiś mostek, który prowadził w górę klifu. Nie do końca wiedziałem gdzie prowadzi, więc tylko powiedziałem Aśce, żeby czekała na mnie do oporu i pani masażystki. Po lekko śliskawych drewnianych schodkach wdrapałem się na klif. Okazało się, że ścieżka prowadzi do … resortu. Jakiś 5-cio gwiazdkowy hotel, do którego nie da się dostać inaczej niż łódką, albo tą małą ścieżyną. Gdy tam doszedłem, od razu złapał mnie pan ochroniarz, kazał się wpisać na listę wchodzących na teren resortu i poprosił, żeby nie wchodzić w głąb, tylko pozostać na plaży. Cóż, i tak plaża mnie najbardziej interesowała. Ale było coś jeszcze. Żeby łódki mogły dopływać to trzeba im zrobić jakiś mostek/przystań/molo, no cokolwiek, żeby mogły sobie zacumować. No i zrobili… tylko, że pływające. Pierwszy pływający mostek, który unosił się na falach. Ekstra. Co prawda nie można było za daleko wyjść nim w morze, bo od razu pan ratownik gwizdał, ale nawet kilka pierwszych metrów dawało radochę, gdy mostek się ruszał pod wpływem fal…



Na obiad zafundowaliśmy sobie Pad Thai (czyli tradycyjne tajskie danie, w którego skład wchodzi mniej więcej: makaron, ośmiornica i przyprawy) i tajską sałatkę na ostro z kurczakiem. Znowu było dobre i naprawdę zacząłem się przekonywać do tajskiego jedzenia. Niektórzy mówią, że jest ostre. No tak. Może troszkę, ale to jest ten rodzaj ostrego, który mi akurat odpowiada. Gdy się bierze kęs do ust, to aż pali, ale po przełknięciu ostrość ustaje, a nie tak jak z koreańskimi ostrymi przyprawami, które zjedzone na lunch dają się odczuć do obiadu.

Siedemnastego dzień był dość monotonny. Z racji zaistnienia dobra rzadkiego, jakim było słońce, pospieszyliśmy topić słoninę. Poszliśmy na mostek jeszcze raz, pobawić się z falami. Aśka zaliczyła glebę do wody… Przepraszam: bliskie spotkanie trzeciego stopnia z morskim dnem. Równie niespodziewane co mokre. Na tyle niespodziewane, że nie zdążyłem zdjęcia zrobić, ale ubaw był nieziemski, bo woda do której wpadła była… hmm… do pół łydki? :) Na obiad zaserwowaliśmy sobie Green curry coco nut milk soup, czyli zupę kokosową z zielonym curry. Była pycha. Trochę ostra, ze względu na curry, ale pyszna. Reszta leniwego dnia upłynęła nam na delektowaniu się resztkami słońca i braku deszczu. A, no i zamówiliśmy sobie jeszcze wycieczkę na Ko Phi Phi. „Ko” po tajsku to wyspa, więc powiedzenie na wyspę Ko Phi Phi brzmi trochę jakby się ktoś jąkał (na wyspę wyspę Phi Phi;). To tam mieliśmy jechać zaraz po wylądowaniu w Krabi, ale okazała się za droga, nawet pomimo sezonu deszczowego. Tak więc, stwierdziliśmy, że przynajmniej wycieczkę sobie tam zafundujemy. Nie byliśmy co prawda do końca pewni pogody, ale nasza kochana pani w hotelu powiedziała, że jak będzie padać rano, to nie jedziemy i oddaje nam pieniądze, więc super.

Nie padało. Ok. 8.00 rano spod hotelu zabrał nas minibus. Zgarnął jeszcze kilka osób po dordze i zawiózł nas na przystań, gdzie wsiedliśmy na motorówkę, z trzema Tajami: Szefem, Grubym i Śmiesznym. Przydomki robocze, bo panowie się nie przedstawiali. Gruby był kierowcą, Śmieszny zapewniał rozrywki, a Szef… siedział i szefował. Z takimi przewodnikami, garstką niczego nieświadomych, w większości japońskich i koreańskich turystów wybraliśmy się na rejs.

Full-wypas pani kierowca mini vana obok jeżdżącej stacji benzynowej...

Po krótkiej chwili Gruby pokazał na co go stać. Dał czadu łódeczką i zaczęliśmy skakać na falach. Co niektórzy zaczęli robić się nieco zieloni i powolni zmieniali miejsca na te bardziej z tyłu, gdzie mniej trzęsie. Mnie śmieszny wypuścił… i poszedłem na dziób. I tutaj się przekonałem, że coś takiego jak grawitacja na motorówce to nie do końca istnieje. Czy siedziesz, czy już latasz zależy w dużej mierze od tego ile masz człowieku siły w rękach, żeby Cię utrzymały. Jak napływaliśmy z pełną prędkością na falę, wyskakiwaliśmy dziobem w górę, to mnie podrzucało na jakieś 30 cm w górę. A lekki piórko przecież nie jestem. No to się trzymałem, do tego stopnia, że po powrocie spostrzegłem, że od tego kurczowego trzymania się barierki i ciągłego podskakiwania i upadania nabawiłem się siniaków na przedramieniu. Ale był czad. Co prawda tak mnie wytrzęsło, że nawet nie dałem rady zdjęcia zrobić, ale przynajmniej po tym jestem już pewien, że choroby morskiej nie mam, a mój żołądek jest mocno przymocowany od innych części ciała.


Po ok. 40 minutach takiej zabawy dopłynęliśmy do pierwszej wysepki, a w zasadzie była to zatoczka, z której kręcili jakiś film z DiCaprio. Jakiś taki dość logiczny miał tytuł „Wyspa” czy coś, ale nie pamiętam. Potem przyszedł czas na lunch. Podpłynęliśmy na Ko Phi Phi. Wysiedliśmy… rzeczywiście ślicznie. Dookoła mnóstwo łódek, piaszczysta plaża, turkusowa woda, zielone skaliste wysepki dookoła. Zjedliśmy lunch, na który zaserwowano nam kilka różnych potraw, do wyboru do koloru nakładaj bracie co chcesz…

Aśka i Śmieszny...

Wypełnieni po brzegi postanowiliśmy poturlać się nieco po wysepce. Oczywiście im bardziej w głąb wchodziliśmy tym było gorzej, ale i tak ładnie. Co prawda nie wiem czy na tyle ładnie, żeby zapłacić min. 200zł/pokój, ale z gustami się nie dyskutuje. My tam mieliśmy Ao Nang pięć razy taniej.


Kolejną wysepką po Ko Phi Phi była Bamboo Island. Wyszliśmy an brzeg… plaża, piasek, krabiki małe biegają wszędzie, ludzi prawie nie ma… krajobraz jak z Robinsona Cruzoe. Tylko Piętaszek wziął urlop. Poszliśmy na przechadzkę. Doszliśmy do krańca wyspy i musieliśmy wracać, bo wielka granatowa chmura mówiła do nas: „Uciekajcie!” (chciałem napisać, że „Jak pan Prezydent”, ale nie napisałem, bo będę politycznie poprawny, prawda? ;).

No do wzięliśmy nogi za pas i w ostatniej chwili zdążyliśmy się schować pod daszek. Lunęło z sobie właściwą intensywnością. Normalnie nie mam nic przeciwko łażeniu w deszczu i byciu mokrym (tym bardziej, że w planie był snorkelling), ale myślę, że mój aparat, który akurat miałem przy sobie miał być coś przeciwko. Popadało, łódki podpłynęły z powrotem, wsiedliśmy i popłynęliśmy oglądać rybki i inne koralowce z rurą, czyli snorkelling czas zacząć.



Było w dechę. A nawet w dwie dechy. Co prawda pierwsze kilka oddechów z rurką prawie przypłaciłbym życiem, bo nie zauważyłem, że ona jest aż tak krótka, ale się nauczyłem i potem jakoś szło. Koralowce były super. Milion kolorów i kształtów. No i mnóstwo ryb. I w dodatku takich, które ja do tej pory tylko w zoologicznym widziałem. Naprawdę można było poczuć się jak w dużym akwarium. Bajka. Śmieszny w dodatku wrzucał od czasu do czasu kawałki jedzenia do wody i wszystkie okoliczne stworzenia pływające się zbiegały. Śmieszne uczucie jak Cię tak coś opływa ze wszech stron.


Po ok. 20 minutach pływania zmieniliśmy lokalizację i dalej poszliśmy pływać. Po skończonym seansie zwinęliśmy się na łódkę i konsumując serwowane nam ananasy, banany i inne arbuzy popłynęliśmy powrotem do Ao Nang. Tym razem znowu na dziobie ;)

Kolejnego dnia czekała nas następna wyprawa łódką. Tym razem nie motorówką full-wypas, ale long-tail boat’em, czyli taka drewnianą łódeczką, że śrubą napędową na dłuuuugim wysięgniku. Tym razem nas bardziej wymoczyła woda z za burty niż nas wytrzęsło. Płynęliśmy na Railey – niewielki półwysep zupełnie odgrodzony od reszty lądu wysokimi, ostrymi skałami. Nie ma innej drogi niż łódka, ale jak widać po lokalnych, jakoś nie bardzo im to przeszkadza. Płynąc poznaliśmy jeszcze parę Portugalczyków, którzy byli na Railey kilkanaście lat temu zaraz po ślubie i teraz przyjechali zobaczyć co się zmieniło.


Gdy już dotarliśmy, wysiedliśmy, umówiliśmy się z panem łódkarzem kiedy chcemy wracać, to poszliśmy polować na plażę. Nie wiedzieliśmy na którą, więc najpierw obeszliśmy wyspę dookoła. Przekonaliśmy się też, że nie wszystkie plaże są ładne i piaszczyste/kamieniste. Jedna z plaż po drugiej stronie cypla, to nawet plażą nie była, a raczej płynnie przechodzącym w wodę kawałkiem lądu, wyglądającym jak wielkie bagno i porośniętym krzakami. Współczujemy tym, co mieszkali w pensjonatach z widokiem na tą część Railey.


Doszliśmy jednak też do plaży, która była marzeniem turysty. Ładniejsza chyba nawet niż ta na Ko Phi Phi. A w dodatku miała swoje własne prywatne małpy, które namiętnie, za odpowiednią opłatą, dokarmiane bananami przez Amerykanki skakały po czym i po kim się da. Były prześmieszne. Piły soczek przez rureczkę (nie pytajcie mnie skąd miały), chodziły po ludziach jak po lianach… Zrobiliśmy kilaka zdjęć i poszliśmy dalej szukać laguny. Jak się okazało przegapiliśmy miejsce gdzie trzeba było skręcić. I nic dziwnego, bo byłą to ścieżka po skale, która byłaby nie do pokonania, gdyby nie lina wisząca z góry. Aśka z racji japonek sobie odpuściła, a ja durny poszedłem. I to z aparatem. Byłą to najgorsza wspinaczka w moim życiu. Nie dość, że musiałem się troszczyć, żeby nie zlecieć, żeby nie rozwalić po Dorze aparatu o jakiś wystający kawałek skały, to jeszcze okazało się, że nie dotrę do laguny, bo tam trzeba najpierw wejść, a potem zejść i z powrotem. O nie nie… Wystarczył mi widok z góry po wdrapaniu się na tą całą skałkę. I, i tak nie wiem, czy nie było to zdjęcie, za które przyszło mi najwięcej zapłacić…


Zszedłem jakoś, chociaż zajęło mi to chyba więcej niż wchodzenie i poszliśmy się opalać. Obowiązkowo zaliczyłem jeszcze spożywczaka, którego wcale najłatwiej znaleźć nie było, bo jak już zlazłem, to wyglądałem jak ofiara losu, a czułem się jeszcze gorzej. Więc pierwsze co było w planie, to woda.


Po wodzie kąpiel, opalanie, kąpiel, opalanie… i z powrotem na łódeczkę do Ao Nang. Po tak wyczerpującym dniu chcieliśmy coś zjeść. Portugalczycy, o których wspomniałem poinstruowali nas, że dobre jedzonko znajdziemy na straganach na ulicy i to, uwaga, za 3,50 zł za danie! No to poszaleliśmy. Najedliśmy się jak nigdy i było rewelka. Wzięliśmy oczywiście Pad Thai. Od tej pory w Tajlandii już nie zawitaliśmy do restauracji, ani nawet niczego co miało dach ;) A na deser uraczyliśmy się shakami za 2 zł. No w sumie dla mnie za 4zł, bo mi się pierwszy z łapki wyślizgnął i zjadł go chodnik...

Kuala Lumpur

Po kilku godzinach jazdy, wysiadaniu z bagażami na granicy, wsiadaniu powrotem do autobusu (na szczęście swojego), zgubieniu jednego dziadka… dotarliśmy do Kuala Lumpur. No po Singapurze, było biednie. Co prawda nie Manila, ale na dworcu Pudaraya szału nie było. Szare ulice, biedniejsi ludzie, dużo budynków w budowie… Ale my na szczęście musieliśmy się trochę przemieścić. Znaleźliśmy hostel z Lonely Planet i udaliśmy się w drogę. Nadmienionego dziadka chcieliśmy wziąć ze sobą, ale dał się porwać taksówkarzowi. Biedny dziadek. Po kilkunastu minutach dotarliśmy do hostelu. Za to kocham Lonely Planet – w życiu sam bym go nie znalazł, a nawet jeśli, to bym nie wszedł. A w środku bajer. Rewelacja. Co prawda nam się dostał pokój bez okien, ale na czas jaki w nim spędziliśmy, to i tak nam było wszystko jedno, a szkoda było dopłaca za okno, za którym i tak zawsze będzie noc ;)

Jeszcze tego samego dnia wybraliśmy się na przechadzkę po China Town, Zobaczyliśmy meczet Masid Jamek, do które nawet z pomocą jednego lokalnego bywalca mieliśmy zostać przemyceni, ale pan przy bramie był czujny i się nie dał. Skończyło się na zdjęciu zza krat. Potem poszliśmy na Sentral Market (tak, nie Central, tylko Sentral – nie wiem dlaczemu ;). Aśka wpadła w szał zakupowy, zobaczyliśmy, których bez pomocy sprzedawcy to byśmy nie założyli, śmieszne były, ale zostały tam gdzie stały. Aśka kupiła magnes, ja kupiłem coś na półkę… Potem się okazało, że to … temperówka. Wygłodniali po całym dniu, znowu za radą przewodnika LP, udaliśmy się na China Town w celach konsumpcyjnych. Zamówiliśmy żabie udka z żaby, której wcześniej zrobiliśmy zdjęcie (!?), Char Kway Teow (lokalny specjał a’la potrawka) i Doe Fu (rodzaj tofu z kurą). Było pycha i duuuużo, pomimo, iż zamawialiśmy małe porcje. Ale to przecież China Town – dużo i tanio.


Z pełnymi brzuchami przeszliśmy jeszcze kawałek w poszukiwaniu dzielnicy, w której ponoć tętniło życie nocą, było pełno barów, etc. Hmmm… Znaleźliśmy parę zamkniętych, parę lokalnych, które nawet jak na naszą higieniczną znieczulice pod 2 tygodniach, były odrażające i … parę szczurków. No więc stwierdziliśmy, że my może jednak sobie dzisiaj odpuścimy i wrócimy kolejką do domu. Ale w monorailu nas oświeciło. Czemu nie podjechać pod Petronas Tower, drugiego (jeszcze) najwyższego budynku na świecie – można zrobić zdjęcia w nocy, a kto wie, czy będziemy mieć okazję później. Wprowadziliśmy plan w życie. Wysiadając z kolejki zauważyliśmy jednak pewną istotną niedoróbkę w naszym planie. Mianowicie mieliśmy 15 minut na dojście KLCC (inaczej Petronas Towers), zrobienie zdjęć i bieg do metra, żeby zdążyć na ostatnie. Ale jak już wyszliśmy i zobaczyliśmy to ani trochę nam się nie chciało wracać. Trudno taksówka. Nie zbankrutujemy w tych krajach ;)


Następnego ranka czekał nas bieg do KLCC, ponieważ chcieliśmy się dostać na most pomiędzy wieżami, a żeby to zrobić trzeba odebrać bilety i to przed godziną 9 rano. Trochę się zdziwiliśmy, co zobaczyliśmy an miejscu. Kolejka zawijała się z osiem razy wężykiem. Nic stanęliśmy. Na szczęście szło szybko, bo ludzie tylko odbierali bilety. Trochę mieliśmy stresa czy się załapiemy w pulę biletów na dzisiaj, ale się udało. Dostaliśmy bilet an godzinę 18.30, więc mieliśmy dużo czasu na zwiedzanie innych rzeczy. Zaraz po wyjściu zrobiliśmy sobie sesje zdjęciową pt. Petronas Towers w dzień i pojechaliśmy nad jeziorko Titiwangsa. Tam zjedliśmy lunch: Laksa (zupa ryba) i Rojak (owoce w polewie z orzechami), a następnie, żeby przepalić trochę nazbierane kalorie zafundowaliśmy sobie przejażdżkę rowerkiem wodnym. Żeby nie spalić za dużo, po oddaniu rowerka poszliśmy na deser. Zamówiliśmy łącznie… 13 rzeczy! Tak, tak. Różne ryżyki i inne dziwne dziwności pakowane w liście bananowca i Nonya Kueh (czyli ciastka ryżowe). Zapłaciliśmy łącznie.. hmm… 7,2 RM!? Czyli 7,2 zł ;) Miło.


Z aż za pełnymi brzuchami pojechaliśmy zobaczyć National Mosque (w wolnym tłumaczeniu: Meczet Narodowy). Musieliśmy trochę poczekać, bo znów nie wstrzeliliśmy się w godziny odwiedzin, ale na szczęście tym razem byliśmy za wcześnie, a nie za późno. Na wejściu Aśka dostała przecudne fioletowe szatki, bo koszulka na ramionach to zło piekielne ;) Ja sobie wszedłem normalnie, bo krótki rękawek to co innego! Poza tym facet, to facet. Połaziliśmy ok. godzinę po meczecie, wysłuchaliśmy pana przewodnika. Zrozumiałem co to fanatyzm. Nie ważne było co mówił, bo mówił nawet logicznie. Ważne było to jak mówił. Miało się wrażenie, że jak się mu przerwie to w ciągu sekundy coś Cię zdzieli przez plecy. Ciekawe przeżycie. Pozwiedzaliśmy meczet, trochę pustawy moim zdaniem, ale jak nam wytłumaczono, to po to, aby można było się w spokoju skupić na sobie.


No to tacy samo-skupieni wyszliśmy z meczetu i przez stary dworzec w arabskim stylu udaliśmy się na… zakupy. Ale to tylko tak przypadkiem, bo centrum handlowe znajdowało się w Petronas Towers skąd chwile później mieliśmy wjeżdżać na Skybridge (ten mostek), no i miało klimatyzacje. Na górze było fajnie. Ładny widoczek, tylko więcej obudowy dookoła niż samego zwiedzania. Łącznie na górze spędziliśmy niecałe 15 min., bo w takich odstępach wjeżdżały kolejne wycieczki. Trochę krótko, więc biegaliśmy z aparatami jak szaleni. Z resztą nie tylko my – wszyscy. Potem zjechaliśmy jeszcze do mini-muzeum i stwierdziliśmy, że Petronas Towers zaliczone.





Po wyjściu przyszedł czas na jedzenie. Wiem, że pół tego bloga wygląda: zwiedzamy, jemy, zwiedzamy, jemy, śpimy, jemy, zwiedzamy… No ale jak ma wyglądać!? W każdym razie: poszliśmy znaleźć lokalne Little India. Mieliśmy mapy z Lonely Planet, ale jakieś alb stare, albo kiepskie, albo to Kuala Lumpur jest jakieś dziwne, bo poszliśmy nie tak jak trzeba dobrych parę razy. Zobaczyliśmy główny plac (Merdeka Squre), gdzie Malezja proklamowała niepodległość, Selengor Club, wielki trawnik, gdzie dawniej lokalni angole grali w krykieta, jakąś katedrę (znów zamkniętą), ładnie podświetlony budynek sądu najwyższego w arabskim stylu, a potem przeszliśmy przez bazar…


Kolację zjedliśmy w naszej dzielnicy, całkiem blisko naszego hotelu. I dobrze, że było blisko bo nam trochę przemasakrowała żołądki. Nic strasznego, ale zawsze. No a co było na kolacje? Hinduskie jadło! Chapati (uboga wersja naan’a), naan z czosnkiem, Tandoori Chiken (kurczak w lokalnych przyprawach, najbardziej beznadziejny z wszystkiego co zamówiliśmy), ryż z wołowiną, a do tego herbata z mlekiem i z lodem (Teh Ais) i sok z mango…

Dnia kolejnego, czerwca 14. roku pańskiego 2009, obudziliśmy w pokoju bez okien i po szybkiem zbieraniu udaliśmy się na lotnisko, chwytając po drodzę roti z kayą (czyli a’la naleśnika na zimno z dżemem kokosowym, nie wiem dlaczego, ale zielonym)…