No to się obudziliśmy. 6.30 rano. Ktoś pukał – pewnie recepcjonista. Zebraliśmy się, spakowaliśmy (nie było trudno z małym plecaczkiem) i idziemy. Poprzedniego dnia odkryliśmy zajezdnię autobusową, więc postanowiliśmy się wyrejestrować z hotelu i od razu po markecie wrócić do Bangkoku.
Na recepcję przyszedł po nas jakiś człowieczek, który miał nas zaprowadzić na łódkę. Myśleliśmy, że to nasz pan łódkowy, ale nie. Acha. Kwestią wprowadzenia. Pływający rynek (Floating Market) jest pływający, bo się na nim pływa łódeczkami i robi zakupy. W sumie dla turystów to mam wrażenie, że bardziej ogląda co tam mają niż kupuje, ale może zdarzają się jacyś bardziej zainteresowani transakcjami.
No więc doszliśmy do nabrzeża kanału, pan prowadzący wskazał nam łódkę i dziadka, który miał nas obwozić. Dziadek po angielsku niekoniecznie, ale uśmiech miał piękny. Całe z trzy ząbki mu się ostały, ale to akurat myślę, że mu nie przeszkadzało w prowadzeniu łódki. Wsiedliśmy sobie, dziadek odpalił „rakietę” i pyrk pyrk pomknęliśmy kanałami. Na początku było trochę średnio, bo takie nic specjalnego. Kanał, zielona woda, chatki na palach po lewej i po prawej, ktoś tam podlewa kwiatki, ktoś gotuje, ktoś gdzieś wychodzi… nic. Płyniemy. Po chwili po lewej stronie pojawiła się brama z napisem „Floating Market” i trochę więcej łódeczek. No i się zaczęło. Im dalej wpływaliśmy w głąb tym więcej łódeczek zaczynało pływać i … podpływać do nas. Z racji dość wczesnej pory nie był poza nami innych turystów, więc znów (mam dość!) stanowiliśmy atrakcję. Polecano nam wybrać się tam wcześnie, żeby uniknąć tłumów zjeżdżających z Bangkoku pierwszym autobusem ok. 8-9 rano, ale przez to było trochę pustawo.
Pierwsza podpłynęła do nas pani z ciastkami kokosowymi. Nasz dziadek zwolnił, chwycił łódkę kobieciny, podciągnął do swojej i zaczęliśmy kupować. Kupiliśmy parę ciastek i zjedliśmy od razu, w ramach śniadania. Dobre było, ale trochę mało. Więc płynęliśmy dalej, oglądając stragany z różnymi różnościami po lewej i po prawej. Nie interesowały nas za bardzo pamiątki, ale i tak każdy próbował nas przyciągnąć, a dziadek tylko patrzył na nas czy dajemy znak, żeby gdzieś podpłynąć czy nie. Sam nie podpływał, co było fajne, bo można było olać babę jedną czy drugą drącą się wniebogłosy, żeby kupić od niej jakieś lampki w kształcie słonia czy inną zabawką, która jak się ją wodą poleje, to udaje, że sika. No rewelacja.
Po chwili złapaliśmy panią z wielkim garem ryżu i innych dobroci na łódeczce więc skinęliśmy na dziadka żeby tam płynąc. Pani miała jedzonko konkretne, tzn. ryżyk z badziewiami. W sam raz na śniadanie. Zakupiliśmy więc dwie porcja, kurtuazyjnie zapytaliśmy dziadka czy chce, ale odmówił i popłynęliśmy dalej. Mijaliśmy kolejne sklepy z ubraniami, warzywami, przyprawami, pamiątkami i wszystkim co się dało. Mijaliśmy tez dużo ludzi na łódkach sprzedających kokosy, warzywa, gotowe potrawy itp. ale, szczerze mówiąc , liczyłem, że tego będzie tyle, że aż trudno będzie przepłynąć, a tu nie koniecznie.
Dziadek dowiózł nas do jednego ze sklepów znajdujących się na końcu kanałów, gdzie czekała nas wysiadka i przechadzka po sklepie. Pewnie, jak to zwykle w tych rejonach, dziadek dostał coś od sklepu, za to, że podwiezie im turystów. Wiele do gadania nie mieliśmy. Wysiedliśmy, weszliśmy do sklepu, przeszliśmy cały i… wsiedliśmy z powrotem dziadkowi na łódkę. Oznaczało to nie mniej ni więcej jak powrót. Trochę krótko, bo łączna przejażdżka zabrała nam może 1-1,5h. Oczywiście ktoś powie, że gdybyśmy więcej kupowali to… bla bla… Ale tu nie do końca chodziło tylko o kupowanie. Wracając kupiliśmy sobie jeszcze mini banany i mieliśmy okazję obejrzeć jak wygląda poranna toaleta mieszkańców okolicznych domków wzdłuż kanałów. Wyglądała jak na zdjęciu poniżej…
Nawet mu nie przeszkadzała ilość turystów – twardy gość ;) Po skończonej przejażdżce pożegnaliśmy się z naszym trzyzębnym dziadkiem i pomaszerowaliśmy na przystanek autobusowy, żeby złapać coś do Bangkoku. Nie musieliśmy czekać długo. Po ok. 10 minutach byliśmy już w drodze.
W Bangkoku czekały na nas długo oczekiwane zakupy. To znaczy na kogo czekały na tego czekały. Ja to jakimś specjalnym entuzjastą nie byłem, ale no coś można było kupić. Wzięliśmy więc tuk tuka i pojechaliśmy na Siam Square, czyli część Bangkoku w której mieszczą się sklepy, centra handlowe itp. Zapłaciliśmy 90 bahtów (9zł) i znowu mieliśmy przygodę życia, bo każda przejażdżka trójkołowym motorkiem z kierowcą, który za każdym razem jest panem nieba i ziemi, była nie zapomniana. Żadna kolejka górska nie dostarcza tyle wrażeń.
Świat oczami tuk tuka...
Gdzie człowiek nie może, tam tuk tuka wyśle...
Wysiedliśmy, weszliśmy do jednego centrum handlowego, ale było drogawo. Mit o tanim Bangkoku? Hmm… tu raczej tak, więc dość szybko wyszliśmy i przeszliśmy dalej. Kolejne było MBK, czyli coś dla młodszych ludzi i z nieco chudszymi portfelami. Tu było więcej przystępnych rzeczy, ale, żebyśmy się obkupili to nie powiem. Ja sobie parę posążków buddy kupiłem, Aśka trochę więcej, ale jak na jej możliwości to też właściwie żałośnie.
Po obiadku postanowiliśmy więc jeszcze co nieco pozwiedzać. Niedaleko znajdował się dom Jima Thompsona, który to zasłużył się dla Bangkoku i własnej kieszeni promując lokalne tkaniny i ogólnie przemysł włókienniczy. Dotarliśmy do jego domu, ale okazało się, że muzeum, które tam się znajduje było już zamknięte. Zobaczyliśmy za to płaszczkę pływającą w oczku wodnym, co było dość ciekawe i … nieoczekiwane. Po wyjściu wzięliśmy Canal Boat, czyli tramwaj wodny kursujący po pobliskim kanale i podjechaliśmy do jednej ze świątyń w okolicy. Tramwaj był znowu przeżyciem, jak z resztą wszystko co się porusza w Bangkoku. Prawie ruszył gdy ja jeszcze miałem jedną nogę na brzegu, ale co tam. Dałem radę. Wolno to on tez nie pływał. Pasażerowie w środku mieli powieszone foliowe kurtyny jako przedłużenia burt, bo tak chłapało na lewo i na prawo.
Gdy dotarliśmy pod Złota Górę (Golden Mountain) no to chcieliśmy wejść na szczyt. Generalnie to nie jest to jakaś niesamowita góra, a raczej świątynia zbudowana na czubku wzgórza, z której dość ładnie widać Bangkok. Podobno tez dość ładna w środku, ale po rzucie oka szału nie było, a do środka nas nie wpuścili bo już zmykali. Zrobiliśmy kilka zdjęć z zewnątrz i pani sprzątająca ściągnęła nas na dół. Niestety chyba inna pani sprzątająca zamknęła już dolne drzwi i musieliśmy z powrotem wychodzić na szczyt i schodzić druga stroną. Taka mała przechadzka na poprawę kondycji. Spotkaliśmy przy okazji dwóch Irlandczyków, którzy do najbardziej zorientowanych nie należeli, a że mieszkali na Khao San, czyli niedaleko nas to mięliśmy wracać z nimi. Niestety pan od tuk tuka nie zaoferował nam interesującej (dla Polaków) ceny więc pożegnaliśmy się z kolegami wyspiarzami i wybraliśmy spacer.
Doszliśmy do naszego hotelu, zarezerwowaliśmy sobie miejsce na busa na lotnisko na 5 rano. Potem, okazało się, że jednak mamy lot wcześniej niż myśleliśmy i przebookowaliśmy go na… hmm… 4 rano. Zafundowaliśmy sobie ostatniego shake’a melonowego, Pad tai i naleśnika i poszliśmy spać.
O 4 rano następnego dnia wsiedliśmy ledwo przytomni do tego busa i daliśmy się powieźć na lotnisko. Znowu było ciekawie, bo facet godzinną trasę zrobił w 25 minut, więc to co się z nami działo w środku przypomniało raczej zwożenie ziemniaków w wykopkach niż drogę na lotnisko, ale przynajmniej się nie spóźniliśmy.
Jak się potem okazało, nawet gdybyśmy się spóźnili nie byłoby to nic strasznego, ponieważ nasz zacny samolocik China Airlines (tajwańskie (!) linie lotnicze) miał lekkie opóźnienia. Jednak gdy już się pojawił wynagrodzono nam to oczekiwanie, bo samolot był fajny, duży, a jedzenie na pokładzie było smaczne. Spotkaliśmy nawet jakiegoś Szweda, który okazał się pracować dla jakiejś międzynarodowej tajnej policji. Zdziwiło nas tylko trochę, że skoro na jest taka tajna to on nam tyle o niej opowiada, no ale cóż… może po prostu wylewny był…
Na recepcję przyszedł po nas jakiś człowieczek, który miał nas zaprowadzić na łódkę. Myśleliśmy, że to nasz pan łódkowy, ale nie. Acha. Kwestią wprowadzenia. Pływający rynek (Floating Market) jest pływający, bo się na nim pływa łódeczkami i robi zakupy. W sumie dla turystów to mam wrażenie, że bardziej ogląda co tam mają niż kupuje, ale może zdarzają się jacyś bardziej zainteresowani transakcjami.
No więc doszliśmy do nabrzeża kanału, pan prowadzący wskazał nam łódkę i dziadka, który miał nas obwozić. Dziadek po angielsku niekoniecznie, ale uśmiech miał piękny. Całe z trzy ząbki mu się ostały, ale to akurat myślę, że mu nie przeszkadzało w prowadzeniu łódki. Wsiedliśmy sobie, dziadek odpalił „rakietę” i pyrk pyrk pomknęliśmy kanałami. Na początku było trochę średnio, bo takie nic specjalnego. Kanał, zielona woda, chatki na palach po lewej i po prawej, ktoś tam podlewa kwiatki, ktoś gotuje, ktoś gdzieś wychodzi… nic. Płyniemy. Po chwili po lewej stronie pojawiła się brama z napisem „Floating Market” i trochę więcej łódeczek. No i się zaczęło. Im dalej wpływaliśmy w głąb tym więcej łódeczek zaczynało pływać i … podpływać do nas. Z racji dość wczesnej pory nie był poza nami innych turystów, więc znów (mam dość!) stanowiliśmy atrakcję. Polecano nam wybrać się tam wcześnie, żeby uniknąć tłumów zjeżdżających z Bangkoku pierwszym autobusem ok. 8-9 rano, ale przez to było trochę pustawo.
Pierwsza podpłynęła do nas pani z ciastkami kokosowymi. Nasz dziadek zwolnił, chwycił łódkę kobieciny, podciągnął do swojej i zaczęliśmy kupować. Kupiliśmy parę ciastek i zjedliśmy od razu, w ramach śniadania. Dobre było, ale trochę mało. Więc płynęliśmy dalej, oglądając stragany z różnymi różnościami po lewej i po prawej. Nie interesowały nas za bardzo pamiątki, ale i tak każdy próbował nas przyciągnąć, a dziadek tylko patrzył na nas czy dajemy znak, żeby gdzieś podpłynąć czy nie. Sam nie podpływał, co było fajne, bo można było olać babę jedną czy drugą drącą się wniebogłosy, żeby kupić od niej jakieś lampki w kształcie słonia czy inną zabawką, która jak się ją wodą poleje, to udaje, że sika. No rewelacja.
Po chwili złapaliśmy panią z wielkim garem ryżu i innych dobroci na łódeczce więc skinęliśmy na dziadka żeby tam płynąc. Pani miała jedzonko konkretne, tzn. ryżyk z badziewiami. W sam raz na śniadanie. Zakupiliśmy więc dwie porcja, kurtuazyjnie zapytaliśmy dziadka czy chce, ale odmówił i popłynęliśmy dalej. Mijaliśmy kolejne sklepy z ubraniami, warzywami, przyprawami, pamiątkami i wszystkim co się dało. Mijaliśmy tez dużo ludzi na łódkach sprzedających kokosy, warzywa, gotowe potrawy itp. ale, szczerze mówiąc , liczyłem, że tego będzie tyle, że aż trudno będzie przepłynąć, a tu nie koniecznie.
Dziadek dowiózł nas do jednego ze sklepów znajdujących się na końcu kanałów, gdzie czekała nas wysiadka i przechadzka po sklepie. Pewnie, jak to zwykle w tych rejonach, dziadek dostał coś od sklepu, za to, że podwiezie im turystów. Wiele do gadania nie mieliśmy. Wysiedliśmy, weszliśmy do sklepu, przeszliśmy cały i… wsiedliśmy z powrotem dziadkowi na łódkę. Oznaczało to nie mniej ni więcej jak powrót. Trochę krótko, bo łączna przejażdżka zabrała nam może 1-1,5h. Oczywiście ktoś powie, że gdybyśmy więcej kupowali to… bla bla… Ale tu nie do końca chodziło tylko o kupowanie. Wracając kupiliśmy sobie jeszcze mini banany i mieliśmy okazję obejrzeć jak wygląda poranna toaleta mieszkańców okolicznych domków wzdłuż kanałów. Wyglądała jak na zdjęciu poniżej…
Nawet mu nie przeszkadzała ilość turystów – twardy gość ;) Po skończonej przejażdżce pożegnaliśmy się z naszym trzyzębnym dziadkiem i pomaszerowaliśmy na przystanek autobusowy, żeby złapać coś do Bangkoku. Nie musieliśmy czekać długo. Po ok. 10 minutach byliśmy już w drodze.
W Bangkoku czekały na nas długo oczekiwane zakupy. To znaczy na kogo czekały na tego czekały. Ja to jakimś specjalnym entuzjastą nie byłem, ale no coś można było kupić. Wzięliśmy więc tuk tuka i pojechaliśmy na Siam Square, czyli część Bangkoku w której mieszczą się sklepy, centra handlowe itp. Zapłaciliśmy 90 bahtów (9zł) i znowu mieliśmy przygodę życia, bo każda przejażdżka trójkołowym motorkiem z kierowcą, który za każdym razem jest panem nieba i ziemi, była nie zapomniana. Żadna kolejka górska nie dostarcza tyle wrażeń.
Świat oczami tuk tuka...Gdzie człowiek nie może, tam tuk tuka wyśle...Wysiedliśmy, weszliśmy do jednego centrum handlowego, ale było drogawo. Mit o tanim Bangkoku? Hmm… tu raczej tak, więc dość szybko wyszliśmy i przeszliśmy dalej. Kolejne było MBK, czyli coś dla młodszych ludzi i z nieco chudszymi portfelami. Tu było więcej przystępnych rzeczy, ale, żebyśmy się obkupili to nie powiem. Ja sobie parę posążków buddy kupiłem, Aśka trochę więcej, ale jak na jej możliwości to też właściwie żałośnie.
Po obiadku postanowiliśmy więc jeszcze co nieco pozwiedzać. Niedaleko znajdował się dom Jima Thompsona, który to zasłużył się dla Bangkoku i własnej kieszeni promując lokalne tkaniny i ogólnie przemysł włókienniczy. Dotarliśmy do jego domu, ale okazało się, że muzeum, które tam się znajduje było już zamknięte. Zobaczyliśmy za to płaszczkę pływającą w oczku wodnym, co było dość ciekawe i … nieoczekiwane. Po wyjściu wzięliśmy Canal Boat, czyli tramwaj wodny kursujący po pobliskim kanale i podjechaliśmy do jednej ze świątyń w okolicy. Tramwaj był znowu przeżyciem, jak z resztą wszystko co się porusza w Bangkoku. Prawie ruszył gdy ja jeszcze miałem jedną nogę na brzegu, ale co tam. Dałem radę. Wolno to on tez nie pływał. Pasażerowie w środku mieli powieszone foliowe kurtyny jako przedłużenia burt, bo tak chłapało na lewo i na prawo.
Gdy dotarliśmy pod Złota Górę (Golden Mountain) no to chcieliśmy wejść na szczyt. Generalnie to nie jest to jakaś niesamowita góra, a raczej świątynia zbudowana na czubku wzgórza, z której dość ładnie widać Bangkok. Podobno tez dość ładna w środku, ale po rzucie oka szału nie było, a do środka nas nie wpuścili bo już zmykali. Zrobiliśmy kilka zdjęć z zewnątrz i pani sprzątająca ściągnęła nas na dół. Niestety chyba inna pani sprzątająca zamknęła już dolne drzwi i musieliśmy z powrotem wychodzić na szczyt i schodzić druga stroną. Taka mała przechadzka na poprawę kondycji. Spotkaliśmy przy okazji dwóch Irlandczyków, którzy do najbardziej zorientowanych nie należeli, a że mieszkali na Khao San, czyli niedaleko nas to mięliśmy wracać z nimi. Niestety pan od tuk tuka nie zaoferował nam interesującej (dla Polaków) ceny więc pożegnaliśmy się z kolegami wyspiarzami i wybraliśmy spacer.
Doszliśmy do naszego hotelu, zarezerwowaliśmy sobie miejsce na busa na lotnisko na 5 rano. Potem, okazało się, że jednak mamy lot wcześniej niż myśleliśmy i przebookowaliśmy go na… hmm… 4 rano. Zafundowaliśmy sobie ostatniego shake’a melonowego, Pad tai i naleśnika i poszliśmy spać.
O 4 rano następnego dnia wsiedliśmy ledwo przytomni do tego busa i daliśmy się powieźć na lotnisko. Znowu było ciekawie, bo facet godzinną trasę zrobił w 25 minut, więc to co się z nami działo w środku przypomniało raczej zwożenie ziemniaków w wykopkach niż drogę na lotnisko, ale przynajmniej się nie spóźniliśmy.
Jak się potem okazało, nawet gdybyśmy się spóźnili nie byłoby to nic strasznego, ponieważ nasz zacny samolocik China Airlines (tajwańskie (!) linie lotnicze) miał lekkie opóźnienia. Jednak gdy już się pojawił wynagrodzono nam to oczekiwanie, bo samolot był fajny, duży, a jedzenie na pokładzie było smaczne. Spotkaliśmy nawet jakiegoś Szweda, który okazał się pracować dla jakiejś międzynarodowej tajnej policji. Zdziwiło nas tylko trochę, że skoro na jest taka tajna to on nam tyle o niej opowiada, no ale cóż… może po prostu wylewny był…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz